رویارویی با واقعیت‌ های موجود در شهر زاهدان که شهری نوپای و چندفرهنگی می باشد، دشواری‌ هایی به اشکال مختلف را در فرایند طراحی معماری پدید می‌آورد. از جمله این موارد که نه تنها در روند طراحی، بلکه بر محصول نهایی نیز اثرگذار هستند می‌توان به عدم دسترسی به نیروی کار متخصص و نتیجتا کیفیت ساخت نامطلوب، بحران آب و تشنگی اقلیم خشک محیط و در نهایت تصویر ذهنی عموم مردم از معماری مطلوب اشاره کرد. میل عمومی مردم در سال‌های ابتدایی برپایی شهر زاهدان، بر مبنای مشاهده بناهایی هم‌ساز با اقلیم شکل گرفت. جریان‌های اصلی ساخت در این دوره را بناهای دیوانی و خانه‌های مسکونی، به عنوان حاصل کار مهندسین غیرایرانی و معماران محلی، شکل می‌دهند. این بناها، که نشانه‌هایی از نوآوری و بسترمندی در طرح آن‌ها دیده می‌شد، الگوهایی را پدید آوردند که موجبات رشد قاعده‌مند هسته تاریخی شهر را فراهم آورده بود. پس از آن و با رشد جمعیت شهر، آمیزه‌ی فرهنگی، ارمغانی جز آشفتگی به همراه نیاورد. معماری مرسوم شهر از فرم الگومند خارج و به بوم هزارنقش پریشان مبدل گشت. ساز هر بنا با آواز بلند و خراشنده بنای دیگر، پاسخ داده شد و نوای ناهمگون ارکستر ناکوک، گوش جان را می‌آزرد

افزایش کمی میزان ساخت و ساز آسیب‌های بنیادینی را بر پیکره شهر وارد کرد. نخست، گسترش بی‌رویه افقی شهر، فراهم آوردن امکانات زیربنایی اولیه و حیاتی برای همه شهروندان را با مشکلات جدی روبرو ساخت. از سوی دیگر و با نگریستن از پشت عینک عموم، مشاهده محصول نهایی با کیفیت در بدنه‌های شهری، از قاعده به استثنا فرو کاسته شد. با ادامه این جریان، خاک حاصلخیز شهر، بستر رشد بذرهایی شد که تقلای تمایز، تنها هدف برپایی آن‌ها بود. در طول سالیان معاصر، شاخ و برگ الگوهای ناهمخوان پریشان، چنان درهم‌تنیده و دربرگیرنده بر سطح شهر، سایه گستردند که گویی رد نور، مجال عبور از لابلای آن‌ها نخواهد یافت. آرام آرام باور جمعی به گونه‌ای دستخوش تغییر قرار گرفت که گویی معماری چیزی جز این ساختمان‌های مشوش نیست و تاب و تحمل افق‌گشایی فرمی و فضایی، خارج از توان جمع می‌نمود

تلاش ما در جهت تغییر دیدگاه عمومی شهر نسبت به معماری، کاشتن بذری است نو در خاکی نیمه کبود، با امید به تنیدگی، تکثیر و تکامل آن در آینده. از این رو، بهره‌گیری از سابقه ساخت سرزمینی با نگاهی امروزی، ما را در مسیر طراحی به گونه‌ای هدایت کرد تا بنایی مسکونی پدید آوریم با تلاش برای بهره‌مندی حداکثری از نور رام‌شده آفتاب، ذخیره آب باران‌ به منظور استفاده آرام و پیوسته در طول سال، تنوع فضایی حداکثری، کمینه‌گرایی فرمی و تضمین دوام بنا با کیفیت ساخت،گویی در ایستادن مقابل آشوب، شاید سکوت پاسخی باشد موثرتر و ماندگارتر